هدف نگارنده از نگارش اين راهكارها جلوگيري از خوردن بچه هاي طفلكي كه كلا معده شان اندازه نعلبكي ست نمي باشد. بلكه هدف دور كردن بچه هاي شروري ست كه از اول تا آخر - بصورت ايستاده – سر ميز پذايرايي مشغول تف مالي! كردن شريني ها ، ميوه ها،شكلات ها و ديگر چيزهاي! خوردني هستند.
اين قضيه وقتي مادر بچه – يا بچه ها – خيلي رلكس وبي تفاوت باشد عملا دهان صاحبخانه را آسفات مي كند. بنابراين شما بايد به نحوي از ورود بچه ها به منزل جلوگيري كنيد كه اين امر جز با بكار بستن راهكار شماره يك مقدور نمي باشد.
در غير اينصورت بايد به نحوي آنها از سوژه هاي رنگارنگ چيده شده روي ميز دور كنيد.

1-   در فاميل شايعه كنيد كه كوچكترين عضو خانواده تان به آبله مرغان سختي مبتلا شده كه قادر به ملاقات با هيچ كس نيست. آنوقت به منظور پيشگيري هيچ كس بچه هايش را به منزل شما نمي آورد(مي توانيد خودتان اين موضوع را پيشنهاد كنيد) نگران اينكه مثلا كوچكترين عضو خانواده تان 20 سالش است نباشيد. آبله مرغان در سنين بالا اتفاقا خطرناك تر است

2-   هي با بچه ها صحبت كنيد و حسابي به حرف بگيريدشان. بچه ها براي پاسخ به سوالات شما كلي جو گير مي شوند و فكر مي كنند و اين وقت زيادي از آنها مي گيرد.

3-   با آوردن چند اسباب بازي چشم بتركان و عروسكهايتان آنها را از داخل پذيرايي به اتاق بكشانيد.

4-  يك كاري كنيد كه قهر كنند. مي خواهيد نيشگون بگيريد،چشم غره برويد، دعوايشان كنيد ، گازشان بگيريد ... به من ربطي ندارد ولي همينكه بچه بغض كرد ولش كنيد(احتمالا اشكش هم در مي آيد) بچه اي كه قهر است نه حوصله شيطنت دارد نه چيزي از گلويش پايين مي رود و نه از بغل مامانش تكان مي خورد.

5-  با گفتن : "خاله/عمو جون ! مي خواي ماهياي ما رو ببيني؟" دست بچه را بگيريد و بيرون ببريد. براي جلوگيري از بازگشت فوري بچه به پذايرايي هر چيز سرگرم كننده ديگري داريد نشانش بدهيد. (ممكن است مجبور بشويد يك سري حركات ژانگولر اجرا كنيد)

6-  اگر بچه خيلي پرروست و از ظرف ميوه و شيريني جدا نمي شود . ظرف خودش را كاملا پر كرده و بچه را به همراه ظرفش بيرون ببريد(ر.ك موارد بالا) همينقدر كه شكلات را برايش باز كنيد و سرگرمش كنيد حواسش پرت بازي مي شود. مي توانيد ظرفش را هم از جلويش برداريد :D