گاهي واقعيت را نداني و با پيش فرضهاي خودت كسي را دوست داشته باشي بهتر است. كلا آدمهاي خيالي ايده آل ترند ... بالاخره اين هم يك جور استراژي ست براي دوست داشتن. يك جور استراتژي مزخرف البته.
ما زاده نشده ايم كه عمري در خود بخزيم تا لحظه مرگ. ما آمده ايم تا از خود بيرون آييم و بشكفيم، و هرجا لازم باشد ويران كنيم، بشكنيم، و دوباره از نو بسازيم. براي همين اين وبلاگ را كه از آبان 85 بنا شده ويران كردم و دوباره ساختم.
×××
اگر احياناً لطف كرده و لينكم مي كنيد به عنوان وفادار باشيد لطفاً ! ممنونم.
