يك عالمه حرف هست كه نزده ام و بايد مي زده ام و همه اش همينطور قلنبه روي دلم مانده.
يك عالمه حرف هم هست كه اصلا نبايد مي زده ام و نزده ام و 100 بار ديگرهم بشود نمي زنم و درستش هم همينست ولي همش هي مرور مي كنم كه مي شد اين را بگويم و اين و آن و آن ...
يك عالمه حرف هم هست كه نمي زنم چون گوش شنوايش نيست.
يك عالمه حرف هم هست كه از بس نزده ام عادت كرده ام به نزدنشان .
اصلا يك حرفهايي هست به نظر من حيف هست حرام هر گوشي بكني شان.
بايد آنقدر نزني نزني تا واقعا گوش با ارزشي پيدا كني و اصلا هم نگران نباشي كه اگر هيچ وقت پيدا نشد مجبوري همانطور نزده به گور ببري شان.
حرف نزده اي كه با خودت به گور برود خيلي بهتر از آنست كه به گوش كسي برود كه ارزشش را هيچ نداند و نفهمد.
+
پنجشنبه 14 آبان1388، ساعت19 ، سارا (صدگل)
